slide layer
slide layer
slide layer
slide layer

copyright

ورزش و قلب

ورزش و قلب:
معمولا فعالیت فیزیکی ای مورد نظر است که باعث افزایش اساسی در مصرف اکسیژن شود. ورزشهای
منظم ومکرر که باعث افزایش ظرفیت انتقال اکسیژن و تقویت قلب و عروق می شود به عنوان
ورزشهای هوازی و آنهایی که باعث ایجاد استرس و فشار به سیستم عضلانی اسکلتی می شود و –
تکرار منظم آنرا ورزش مقاومتی می گویند. و بعضی از ورزشها ترکیب این دو هستند.
افایش مصرف اکسیژن با افزایش برون ده قلب همراه است که این با افزایش ضربان و افزایش حجم
پمپاژ در هر ضربه حاصل می شود.
شریانهای قلبی و کرونری در طی ورزش ، گشاد میشوند تا خونرسانی خود قلب بهتر انجام شود. به
همین دلیل در افرادی که گرفتگی عروق قلبی دارند، عروق طی ورزش قادر به گشاد شدن نیستند و
گاهی تنگ تر و یا منقبض هم می شوند و باعث بروز ایسکمی یا همان درد و تنگی نفس حین فعالیت در
این افراد می گردد.
فعالیتهای فیزیکی مداوم باعث کم شدن ریسک بیماریهای قلبی عروقی می شود که به ظرفیت –
ورزشی افراد و سبک زندگی آنان وابسته است و تاثیر مستقل ندارد.ورزش باعث کاهش در: فشار خون
سیستولی ، قند خون ، تری گلیسرید و افزایش در چربی خوب یا همان HDL می شود.
تمرینات ورزشی هوازی و مداوم باعث تغییراتی در قلب می شود که به آن ” قلب ورزشکار ” می
گویند. حجم ضربه ای در این افراد افزایش و ضربان قلب در حال استراحت در این افراد کاهش می
یابد. که این کاهش ضربان شاید ناشی از افزایش کار و تون واگ و پاراسمپاتیک و کاهش تون سمپاتیک
است ، که گاهی این تغییرات باعث یک سری آریتمی ها و نامنظمی در ورزشکاران می شود.
هر چهار حفره ی قلب در ورزشکاران بزرگ می شود که در افزایش ضخامت بطن چپ در آنها شایع
است و ریشه ی آئورت هم ممکن است که افزایش خفیف در قطر داشته باشد. ولی در هر حال عملکرد
قلب به صورت نرمال باقی می ماند ودر ورزشهای مفاومتی ضخامت بطن چپ نسبت به ورزشهای
هوازی ممکن است که بیشتر باشد.
در ورزش مقاومتی ضخامت بطن چپ بعد قطع کامل ورزش، طی سه ماه به طور نسبی ؛ و بعد شش
ماه به طور کامل به حالت نرمال بر میگرد.
در افراد جوانی که حین ورزش ویا بلافاصله پس از آن دچار مرگ ناگهانی قلبی می شوند بیماریهایی که
جنبه ی ژنتیکی دارند برایشان مطرح است ؛ مثل HCM (یا همان کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک ) و
منشا گرفتن های نابجای شریان کرونر به طور مادرزادی .
با افزایش سن به بیش از ۴۰ سال ، علت مرگهای ناگهانی قلبی بیشتر ناشی از گرفتگی های عروق قلبی
است و بیماریهای مادرزادی و ژنتیک کمتر مطرح است.
کاهش ظرفیت ورزشی با علل غیر قلبی همیشه باید مد نظر باشند که شامل : کم خونی ، آسم و مشکلات
ریوی ، بیماریای تیرویید و بیماریهای عضلانی اسکلتی ،بیماریهای عفونی و فاکتورهای روانی و –
تمرینات بیش از حد می باشند.
بیماریهای قلبی مهم در ورزشکاران به دلیل افزایش تقاضای فیزیکی ، زودتر پیشرفت می کند.
در خستگی ناشی از تمرین بیش از حد، به علت بی قراری و انقباض غیر ارادی عضلات، خواب بیمار
به طور صحیح امکان پذیر نیست و به صورت متناقض بهم می ریزد و گاهی نیاز است که علل
فیزیولوژیک و طبیعی از علل روانی تفکیک شوند.
این مساله که در همه ی ورزشکاران به بررسی قلبی عروقی و گرفتن نوار قلب و اکو کاردیوگرافی 
بپردازیم و یا نه؛ هنوز مورد سوال است و اختلاف نظر وجود دارد.
یکسری تغییرات نوار قلبی در ورزشکاران وجود دارد که بعضی از آنها طبیعی و بعضی غیر طبیعی
هستند و تفسیر نوار قلب آنها مهم است.
وجود درد سینه فعالیتی در ورزشکاران مهم است و نیاز به بررسی دقیق دارد.
سنکوپ در ورزشکاران به علت غلبه ی سیستم پاراسمپاتیک و واگ و وجود ضربان قلب کند و پایین در
حالت استراحت و ظرفیت بالای وریدی در ورزشکاران اتفاق می افتد که در حالت ایستادن باعث تجمع
مقدار زیادی خون در وریدها و سنکوپ می شود.
زمان وقوع سنکوپ بسیار مهم است و سنکوپ حین ورزش بسیار مهم تر از سنکوپ حین استراحت و
یا بلافاصله پس از ورزش است و نیاز به بررسی دقیق قلبی عروقی دارد. 
در ورزشکارانی که بیماریهای دریچه ای قلب دارند ، باید توجه ویژه صورت گیرد و آنهایی که دچار
تنگی های دریچه ای هستند حتما قبل از ورزشهای حرفه ای بررسی دقیق با اکوکاردیوگرافی و اکوی
استرسی و یا تستهای ورزش قلبی ریوی باید انجام شود و با توجه به آن برنامه ریزی بعدی برایشان 
انجام شود.
نارسایی های دریچه ای حین ورزش بهتر از تنگی ها ، تحمل می شوند.
در آنهایی که دریچه ی آئورت دو لتی به طور مادرزادی دارند و به همراه آن دیلاتاسیون و گشادی ریشه
ی آئورت هم دارند، به علت خطر پاره شدن ناگهانی آئورت گاهی لازم است که از فعالیتهای ورزشی
منع شوند.
گاهی تمرین ورزشی طولانی مدت باعث فیبروز میوکارد (عضله ی قلب ) می شود که در MRI قلبی
تایید شده است.
کنترل فشار خون و اجتناب از مصرف سیگار و درمان شدید کاهش چربی در ورزشکاران دارای
بیماری های مذکور مفید است.
گاهی برای بازگشت ورزشکار به ورزش رقابتی نیاز است که به مدت دو سال درمان شدید کاهنده ی
چربی انجام شود.
داروهای ضد فشار خون را در روز فعالیت ورزشی قطع می کنیم تا مانع افت فشار حین ورزش شویم.
داروهای استاتین ( مثل آتورواستاتین ) باید ۵ تا ۷ روز قبل فعالیت ورزشی شدید قطع شوند چون باعث
افزایش آنزیم ماهیچه ای حین ورزش می شوند و ترکیب استاتین و ورزش شدید باعث رابدومیولیز و
آسیب ماهیچه ای می شود.
قطع ناگهانی داروهای کاهنده ی ضربان قلب مثا بتا بلوکر ها ، قبل ورزش توصیه نمی شود و باعث
افزایش ضربان قلب به صورت غیر قابل پیش بینی می شود.
در نارسایی های قلبی و پس از سکته های حاد قلبی ، مقدار فعالیت ورزشی باید توسط پزشک و طی
بررسی مشخص شود و حداکثر ضربان قلبی که برای فرد مورد قبول و تحمل است ارزیابی شود.