slide layer
slide layer
slide layer
slide layer

copyright

ام آر آی و بیماریهای قلبی

انجام ” ام ار آی” در تشخیص و انتخاب درمان بیماریها کمک کننده است و اینکه در کدام بیماری قلبی قابل انجام هست و در کدام نه، نیاز به توضیح دارد.

در ام آر آی از میدان مغناطیسی و گرادیان مغناطیسی و کنتراست گادولینیوم استفاده می شود.

 در موارد زیر، انجام ام آر آی بی خطر است:

۱- بیماری که به هر دلیل قفسه ی سینه اش باز شده و اکنون سیم استرنوم دارد

۲- بیماری که استنت کرونر و یا فنر در رگهای قلبی دارد

۳- دریچه های مکانیکی و مصنوعی قلبی

۴-  رینگ آنولوپلاستی یا ترمیم رینگ دور دریچه

۵- کاتترهای غیر فلزی

۶- ایمپلنت های دندانی و یا ارتوپدی

 

ایمپلنت های شایعی که انجام ” ام آر آی” با وجود آن ها خطرناک است:

۱- ایمپلنت کوکلئار یا گوش

۲- شانت هیدروسفالی

۳- نورواستیمولیتور

۴- وایر پیس میکر یا باتری قلبی

۵- ایمپلنت چشمی حاوی فلز

۶- کلیپس فلزی مربوط به آنوریسم مغزی

 

خطرات ام آر آی در بیماران با پیس میکر و یا آی سی دی:

۱- القای جریان الکتریکی در فلزات

۲- گرم شدن دستگاه

۳- ایجاد شوک نا بجا به علت sense نا بجا

۴- حرکت دستگاه به علت میدان مغناطیسی ایجاد شده

 

جدیدا در مدل های جدیدتر پیس میکر، با شرایط خاصی ام آر آی انجام می شود که در این موارد هم  ام آر آی سر و گردن توصیه نمی شود.

خلاصه:

در موارد استنت( فنر) قلبی و دریچه ی فلزی قلب، انجام ام ار آی، بی خطر است.

در مواردی که بیمار پیس میکر قلبی و یا آی سی دی دارد، انجام ام آر آی به علت تداخلات زیاد انجام شده، خطرناک است و نباید انجام شود.

در مواردی که انجام ام آرآی حیاتی باشد، باید با الکتروفیزیولوژیست قلبی قبل و بعد از ام آر آی، مشاوره شود تا تنظیمات دستگاه دچار مشکل نشود و شوک نا به جا به بیمار وارد نشود.